Żyjemy w świecie, gdzie bezpieczeństwo to rutyna, bezpieczeństwo to czystość. Nie jest to złe, ale przewidywalność powoli zabija kreatywność. Żyjemy w jak najbardziej sterylnych domach i mieszkaniach, a nasze samochody muszą być czyste i pachnące. Nie ma mowy, żeby wyjechać nimi w teren, a jeśli tylko lekko się zakurzą, to czujemy się nieswojo.
Podobnie jest ze strachem. Strach, który napędzał ludzkość od… właściwie od początku istnienia naszego gatunku, jest obecnie zminimalizowany niemal do zera. Większość ludzi, nie próbuje się z nim zmierzyć, unika strachu, przez co nie ma szans na to, aby pokonać swoje lęki.
Ostatnio miałem okazję zmierzyć się z mniej komfortowymi warunkami oraz pokonać strach, który od czasu do czasu mi towarzyszy, ale nigdy nie miałem okazji przezwyciężyć go, w niemal ekstremalnej aurze. Niemal, bo jednak kontrolowanej, chociaż musiałem przezwyciężyć coś w sobie, aby wykonać niektóre rzeczy. Taką możliwość zagwarantował mi Defender Camp.
Przyznam na wstępie, że z firmą Defender miałem już wcześniej okazję wyjeżdżać na różnego typu imprezy. Zawsze jednak odkrywałem coś zupełnie innego. Ich ostatni Defender Camp, jednak przebił poprzednie wyjazdy i to o kilka długości.
Zaczęło się klasycznie, szybki odbiór samochodu i informacja, gdzie mam dojechać. Tym razem trafił mi się czarny Defender 110 D300, który miał zamontowany namiot dachowy. Kierunek? Zakopane.
Muszę przyznać, że auto podobnie, jak każdy inny Defender przemieszczało się z gracją, a lekkość prowadzenia po drodze szybkiego ruchu, potrafiła zachwycić. Jednak pierwszy raz jechałem z namiotem dachowym. I chociaż nie była to klasyczna kotka, tylko bardziej aerodynamiczna wersja, to podróż z takim urządzeniem nie należała do najprzyjemniejszych.
Po pierwsze prędkość maksymalna, z jaką mogłem jechać, wynosiła 120 km/h, jednakże do takiej prędkość rzadko się zbliżałem, gdyż hałas, jaki jej towarzyszył, wręcz ogłuszał. Prędkość 100 km/h stanowiła maksymalny poziom względnego spokoju i braku migreny.
Podróż minęła dosyć szybko, z kilkoma przystankami na rozprostowanie nóg. Obojętnie jednak gdzie się zatrzymywałem, czarny Defender z namiotem robił wrażenie. Wszyscy pokazywali go sobie palcami, a nawet raz dostrzegłem, jak ktoś robił sobie przy nim zdjęcie.
Celem mojej podróży był 5-gwiazdkowy hotel, co nie było zaskoczeniem, gdyż auta, których konfiguracja może osiągnąć kwotę zbliżoną do miliona złotych (w przypadku wersji OCTA nawet przebić ten próg), potrzebują odpowiedniej oprawy.
Wszystko przebiegało perfekcyjnie, miła kolacja, wszędzie nawiązania do Defendera i odprawa przy „oszukanym" kominku nadawała nastrój, ale nie góralski. Zupełnie jak w tych filmach, gdy bohaterowie zbierają się w jednym miejscu, by wyruszyć na przygodę, a później wszystko się psuje. Tutaj jednak miało być inaczej.
Następnego dnia przed głównym wejściem czekały już samochody. Muszę w tym miejscu przyznać, że widok kolumny dwunastu Defenderów, z których każdy ma namiot na dachu, stwarzał niesamowite wrażenie. Zupełnie jakby było się elementem kolumny rządowej czy takiej jadącej wprost na safari.
Akurat w nocy padało i była burza, a rano mżyło. Górskie powietrze było gęste od oczekiwań i chęci ruszenia przed siebie. Plan znaliśmy. Wiedzieliśmy, że będziemy przemieszczać się w okolicach Zakopanego i Nowego Sącza oraz jeziora Czorsztyńskiego. Mając doświadczenie po poprzednich wyjazdach, założyłem jednak, że podróż będzie spokojna i choć może faktycznie bocznymi drogami, to jednak niezbyt wymagającymi.
Rzeczywiście początek był właśnie taki. Ruszyliśmy drogą asfaltową przed siebie, droga ciągnęła się w okolicach Nosala, aż ruszyliśmy w stronę Bukowiny Tatrzańskiej. Po kilkunastu kilometrach i wzniesieniach zjechaliśmy z drogi asfaltowej i ruszyliśmy bocznymi drogami. Trasa jednak nie wyglądała na zbyt trudną. Trochę przemokniętej ziemi, trawa i wzniesienia, to nie jest problem dla Defendera. Taki teren auto pochłania na deser i nawet tego nie zauważa.
Niektórzy poczuli się tak pewnie, że specjalnie zaczęli wjeżdżać w większe kałuże i błoto, aby później móc powiedzieć, że jechali w „off-roadzie" i żeby ładnie na zdjęciach wyglądało. Auto, które tyle kosztuje, raczej rzadko widuje taki teren i jest tak brudne. A to miało się okazać jedynie preludium do tego co nas czekało.
Pierwszy przystanek miał miejsce na szczycie stoku. Góral, który doglądał tego miejsca, twierdził, że nie wjedziemy na sam szczyt tym samochodem i na takich oponach, które były założone na koła większości Defenderów – były to zwykłe opony całoroczne. Musiał najprawdopodobniej później zbierać szczękę z podłogi, gdyż kolumna Defenderów wjechała pod wzniesienie wynoszące 14-18 stopni, po błocie i mokrej trawie. Wystarczyło zmienić program systemu Terrain Responce, zablokować mosty, podnieść maksymalnie zawieszenie, a następnie spokojnie, ale zdecydowanie ruszyć przed siebie.
Defender nawet się nie zmęczył. Bardziej chyba kierowcy, którzy patrząc po twarzach wielu uczestników, nie wierzyli zbytnio w możliwości tego bądź co bądź samochodu terenowego, który został zdegradowany do jazdy na zakupy i z dzieciakami do szkoły.
Po podziwianiu pięknych widoków zjechaliśmy na dół i ruszyliśmy w kierunku Dunajca, gdzie czekało nas pierwsze zadanie, podczas którego niektórzy mogli pokonać swój strach przed wodą. Spływ rzeczką nie wydawał się specjalnie trudny. Jednak szybko płynący Dunajec wyglądał inaczej niż rzeczki z czasów dzieciństwa.
Tutaj istotna informacja, nie płynęliśmy z flisakami, tylko na pontonach i sami musieliśmy wiosłować. Frajda z tego powodu była nie do opisania. W tym czasie nasze samochody zostały przetransportowane do Piwnicznej. Trzeba jednak przyznać, że Defender stojący nad brzegiem Dunajca kolejny raz zaprezentował swój urok. A najlepsze nadal dopiero na nas czekało.
Po lunchu ruszyliśmy w dalszą drogę. Tutaj dopiero zaczęła się przygoda. Zjechaliśmy całkowicie z dróg utwardzonych i ruszyliśmy w las. Normalnie tymi drogami nie mogą przemieszczać się zwykłe samochody, organizatorzy jednak uzyskali specjalną zgodę ze strony parku narodowego.
To właśnie tutaj Defender mógł pokazać, na co go stać. Wąskie dróżki, których nawet nie można zakwalifikować jako drogi pełne były wystających gałęzi, korzeni, głazów i ociosanych kamieni, które skutecznie mogłyby jeśli nie zniszczyć opon, to z całą pewnością unieruchomić jakikolwiek inny samochód, który śmie się nazywać terenowym – ale nie Defendera!
Wszystkie miały zwykłe wyposażenie, jakie wyjeżdża z salonu, a jedyną zmianą było spuszczenie odrobinę powietrza z kół. Nie wprowadzono jakichkolwiek zmian w systemy terenowe, nie wyposażono samochodów w mocniejsze elementy podwozia czy nadwozia. To były konfiguracje, którymi jeździ się do sklepu osiedlowego.
Wracając jednak do samej trasy, którą miał pokonać prowadzony przeze mnie Defender, to jak już wspomniałem, nie należała do najłatwiejszych. Błoto, woda i ciągła jazda pod górę dałaby w kość wielu innym samochodom, Defender jednak jak ten tur napierał do przodu. Nawet gdy musieliśmy się zatrzymać w trakcie wspinaczki, a dookoła czyhało wiele zagrożeń, samochód po prostu ruszał przed siebie. Nie było mowy nawet o chwili wahania.
Gdy dojechaliśmy na szczyt, naszym oczom ukazała się polana, która miała się okazać naszym dzisiejszym hotelem. Ostatnią noc spędziłem w 5-gwiazdkowym hotelu, a teraz szykował mi się nocleg w hotelu pod milionem gwiazdek.
Po wypoziomowaniu samochodów przyszła pora na przygotowanie noclegu, czyli wspomnianego namiotu dachowego. Zapomnijcie o długim użeraniu się z drążkami czy tropikami. Klik! I namiot otwarty na hydraulicznych podnośnikach. Teraz wystarczyło przymocować drabinę i można było już spać.
Po rewelacyjnej kolacji w stylu góralskich nomadów trzeba było wspiąć się pod górę, aby spokojnie ułożyć się do snu. W dzień było około 18-19 stopni Celsjusza, ale w nocy temperatura spadła do 8 stopni. Jednak w namiocie, utrzymywała się przyjemna temperatura, więc wystarczyła zwykła kołdra i koszulka termiczna, aby komfortowo przetrwać noc.
W nocy do uszu zgromadzonych dochodziły nawoływania jeleni, które w tym czasie miały rykowisko. Przejmująca cisza na skraju lasu, ze świeżym górskim powietrzem, była przerywana od czasu do czasu pomrukami i gardłowym wyciem. Przez całą noc dało się słyszeć odgłosy natury, która zdecydowanie nie chciała pójść spać. Tu jeleń, a tam dzik. Dzikość miejsca oraz szalona wspinaczka, w tym wyjątkowym, pięknym i górzystym terenie sprawiały, że długo nie mogłem zasnąć.
Nad ranem na polanę przyszło stado jeleni. Dostrzec je mogłem przez jedno z okien z moskitierą, które odsunąłem, aby jeszcze wyraźniej poczuć rześkość chłodnego porannego górskiego powietrza. Dostrzec można przywódcę stada, który wyłaniał się spośród mgieł, na tle szczytów. Było w tym coś nierealnego, jakby duch gór przyszedł powitać mnie i podziwiać majestat pojazdu, który wjechał w miejsca, w którym dotychczas królował on sam.
Po pysznym śniadaniu, z jajecznicą z rydzami i boczkiem prosto z ogniska ruszyliśmy dalej. Zebraliśmy nasze obozowisko. Wilgoć w powietrzu zapowiadała, że nasze samochody, nie będą ani trochę czystsze.
Musieliśmy zjechać z góry takimi samymi wąskimi ścieżkami, jakimi wjechaliśmy. Defender wił się po nich niczym masywny i silny wąż. Tutaj nie było mowy o zmęczeniu materiału. To było tak proste, że nawet 10-latek dałby sobie spokojnie radę, gdyby tylko był w stanie sięgać pedałów.
Droga prowadziła w dalszym ciągu przez park. Nisko zawieszone chmury przypominały jakbyśmy zbliżali się do Silent Hill. Po naszej lewej stronie znajdowała się przepaść, która w żaden sposób nie była zabezpieczona. W końcu to nie była droga dla samochodów i turystów. Jeden zły manewr i można było zatrzymać się na drzewach kilka metrów niżej. Widząc kawalkadę Defenderów w takich warunkach, gdzie dominowała kolorystyka brązu, czerni i bieli miało się poczucie, jakbyśmy ruszali na spotkanie z niewiadomym. To było jak podróż do Świętego Grala. Słowa tego nie opiszą. Muzyka już bardziej. Idealna ścieżka do tej aury tajemniczości to Salve Regina Hermannusa Contractusa. Pieśń Krzyżowców ruszających na Krucjatę potęgowała doniosłość tej chwili, w której siła samochodów wychodziła naprzeciw odwiecznej sile natury.
Na naszej drodze trafił się zjazd po błocie, kamieniach, korzeniach i trawie (wszystko w tym samym miejscu), który miał nachylenie 28 stopni. System wspomagania zjazdu nie pozwolił, aby auto ześlizgnęło się choćby o centymetr. Bez dotykania hamulca, powoli i precyzyjnie dotarłem na dół.
Od tego momentu celem naszej podróży był kamieniołom. Właśnie tam pokonałem swój lęk wysokości. Na miejscu czekały na nas trzy zadania. Wspinanie się z asekuracją po pionowej ścianie, zejście na linie i przejście na moście linowym. Nie byłoby to takie trudne, gdyby pod nogami nie było 25-metrowej przepaści oraz gdyby nie lęk, o którym wspomniałem. Mogę się jednak pochwalić, że udało mi się przejść wszystkie trzy próby. Pokonałem strach, tak jak Defender pokonał teren, w którym większość pojazdów poległaby.
W nagrodę zjedliśmy obiad nad urwiskiem. Teraz jednak wysokość była oswojona i spokojnie mogłem patrzeć w dół. Po posiłku czekał na nas śmigłowiec, który przetransportował nas do hotelu, gdzie czekały na nas samochody z bagażami.
Ponieważ mówimy o Defenderze, a więc marce będącej synonimem niezawodności i luksusu wyprawa również na tym etapie nie zawiodła. Po przylocie i zakwaterowaniu czekała już nas regeneracja w postaci masażu w hotelowym spa. Chwila wytchnienia była jak kojący okład, zwłaszcza że przez ostatnie dwa dni jechałem spięty.
Ostatniego dnia musieliśmy już po zwykłych drogach publicznych powrócić do Zakopanego, gdzie czekał na mnie transport do Warszawy. Gdy pokonywałem już ostatnie kilometry w Defenderze, a później w drodze do Warszawy zastanawiałem się, co dał mi ten wyjazd.
Uświadomiłem sobie, że siedziałem w ujarzmionym potworze, który jest przez wiele osób niedoceniany a przez zdecydowaną większość ograniczany. Dopiero taki wyjazd, gdzie jazda terenowa nie polegała na przejechaniu toru z ustawionymi platformami, uświadomiła mi, jak genialny jest samochód.
Podróż w terenie, to dla Defendera naturalne środowisko. Miasto jest miejscem, gdzie z całą pewnością świetnie się odnajdzie i zaadaptuje jednak jego prawdziwym celem, jest przestrzeń, w której będzie mógł współdzielić przygodę z właścicielem.
Auto było brudne, może nawet porysowane w niektórych miejscach ze względu na gałęzie i inne elementy, które natura na nim pozostawiła. To jednak nic takiego. Defender udowodnił, że jest królem bezdroży, królem gór. Parł przed siebie, a ja razem z nim. Pokonałem swój lęk, jednak to dzięki temu wyjątkowemu samochodowi nigdy nie zapomnę tego wyjazdu.
Teraz czekam na kolejną przygodę. Mam nadzieję, że kiedyś Defender zadomowi się w moim garażu, a ja coraz częściej będę ruszać poza utarty szlak. Z całą pewnością w tym samochodzie żadna z obranych dróg nie okaże się zbyt trudna.