Zakład produkuje łożyska do sektora motoryzacyjnego od blisko ośmiu dekad. Wcześniej przetrwał wojnę, a teraz może nie przetrwać... rosnących kosztów działalności. Aby ratować sytuację, zarząd fabryki zdecydował się na zwolnienia grupowe. Te obejmą nawet 350 osób, choć też nie od razu.
Fabryka Łożysk Tocznych w Kraśniku to kluczowy przedsiębiorca w regionie. Firma produkuje łożyska od 1948 r. Do tej pory hale fabryki opuściło w sumie ponad miliard tego typu elementów. Powstają one głównie z myślą o przemyśle motoryzacyjnym. Są montowane zarówno w samochodach osobowych, jak i ciężarowych. I choć popyt na produkty zakładu zasadniczo nie spada, firma ma inny problem. Coraz mniej opłaca się produkować. Jak donosi Interia, decydują o tym wysokie ceny energii elektrycznej czy rosnące koszty pracownicze.
Aby poprawić kondycję firmy, szefostwo będzie zwalniać. Początkowo zwolnienia grupowe miały objąć 120 osób. To przeszło 11 proc. załogi, na którą składa się 1066 pracowników. Po rozmowach ze związkami zawodowymi ilość zredukowanych etatów obniżyła się jednak do 81. Tyle osób ma ostatecznie otrzymać wypowiedzenie umowy. Prace stracą przede wszystkim pracownicy hal produkcyjnych. Co więcej, połowa z nich odejdzie na emeryturę, ewentualnie świadczenie przedemerytalne.
To jednak dopiero pierwsza faza zwolnień. Ostatecznie pracę w Fabryce Łożysk Tocznych w Kraśniku może stracić nawet 350 pracowników. To blisko jedna trzecia złogi.
Fabryka Łożysk Tocznych Kraśnik początkowo nie zajmowała się łożyskami. Zakład powstał w 1938 r. jako Fabryka Amunicji Nr 2 i miał zajmować się produkcją artyleryjskiej amunicji kalibrów od 37 do 155 mm. Przed wybuchem wojny uruchomienie linii się jednak nie udało. W czasie niemieckiej okupacji w Kraśniku funkcjonował warsztat remontowy dla pojazdów wojskowych oraz produkcja części do samolotów typu Heinkel.
Po wojnie władze PRL postanowiły zachować industrialny charakter hal. We wrześniu 1948 r. podjęto decyzję o wzniesieniu Kraśnickiej Fabryki Wyrobów Metalowych. Miała ona pioniersko w polskim przemyśle produkować łożyska toczne. Z czasem zakład rozwijał ofertę. Pojawiły się m.in. łożyska wielkogabarytowe, produkcja kulek czy łożyska igiełkowe.
W 1995 r. zakład został sprywatyzowany. Wtedy też zaczęła się wielka modernizacja parku maszyn i sposobu produkcji. To sprawiło, że w drugiej połowie lat 90. XX wieku 2700 pracowników mogło wyprodukować taką samą ilość łożysk rocznie, co 8500 pracowników w latach 80. XX wieku. Efektywność pracy zakładu z czasem była dodatkowo zwiększana.