Słowacki Urząd Bezpieczeństwa przeanalizował fotoradar NERO R-ONE i odkrył szereg funkcji, które mogły umożliwiać nieautoryzowany dostęp do urządzenia. Badanie wykazało również, że sprzęt jest w praktyce rosyjskim CORDON PRO.M firmy Simicon, a jego oprogramowanie ma związek z rozwiązaniem używanym w Rosji. Sprawa doprowadziła do wycofania urządzeń z pilotażu, a słowackie ministerstwo zapowiedziało zakończenie współpracy z dostawcą.
Słowacki Urząd Bezpieczeństwa wziął pod lupę NERO R-ONE i podczas analizy jego wnętrza ustalił, że konstrukcja odpowiada rosyjskiemu systemowi CORDON PRO.M firmy Simicon. W obudowie znajdowały się dwa modemy 3G/4G, przy czym jeden z nich nie był ujawniony w dokumentacji. Kontrolerzy znaleźli również 12 rosyjskich numerów telefonów przeznaczonych do funkcji administracyjnych, których nie można było zobaczyć w zwykłym panelu zarządzania urządzeniem.
Niepokój wzbudził sposób, w jaki można było wykorzystać komunikację z modemami. Wysłanie SMS-a z jednego z zapisanych numerów i podanie ośmiocyfrowego kodu pozwalało między innymi uruchomić ponownie fotoradar oraz zmienić stan modemu na aktywny. Z kolei odpowiednio wykonane połączenie telefoniczne mogło uruchomić mechanizmy umożliwiające zdalne połączenie z urządzeniem.
Na tym problemy się nie kończyły. Konto roota, czyli konto dające praktycznie pełną kontrolę nad systemem, miało hasło zapisane bezpośrednio w firmware, czyli oprogramowaniu sterującym urządzeniem. Radar udostępniał także Telnet i SSH, czyli sposoby zdalnego zarządzania systemem, a w jego konfiguracji znajdowały się dwa profile OpenVPN wraz z zapisanymi hasłami. Dodatkowo wyłączony był Secure Boot, mechanizm mający sprawdzać, czy podczas uruchamiania sprzętu ładowane jest zaufane oprogramowanie, natomiast interfejs internetowy zawierał miejsca, w których można było doprowadzić do wykonania poleceń z uprawnieniami administratora.
Osobne ustalenia przyniosło słowackie Živé.sk. Dziennikarze porównali cyfrowy hash, czyli swoisty matematyczny odcisk pliku, znajdujący się w certyfikacie NERO R-ONE z danymi dotyczącymi rosyjskiego oprogramowania SimFWCordon_V 5.0 z 2020 roku. Wynik był identyczny, co oznacza, że w obu przypadkach chodzi o ten sam kod oprogramowania.
Jeszcze bardziej wymowny okazał się przypadek jednego z testowanych fotoradarów. Urządzenie było podłączone do internetu i można było odnaleźć je za pomocą Shodana, wyszukiwarki służącej do wykrywania urządzeń dostępnych w sieci. W efekcie osoba, która je znalazła, mogła zobaczyć obraz przekazywany przez jego kamery. Radar znajdował się przed siedzibą firmy Soitron i działał tam od marca 2026 roku.
Tak skonstruowane urządzenia mogłyby stanowić bardzo skuteczne narzędzie do obserwowania ludzi i ruchu drogowego, zwłaszcza gdyby zostały rozmieszczone na dużą skalę. Nie ma jednak podstaw, aby na tej podstawie stwierdzić, że fotoradary przygotowywane dla Słowacji były częścią operacji rosyjskich służb. Istotnym faktem jest między innymi to, że w odnalezionych modemach nie było kart SIM.
Początkowy plan zakładał zakup 279 fotoradarów za niemal 30 mln euro. Ostatecznie firma Soitron przekazała słowackiemu resortowi tylko dwa urządzenia, które miały służyć do testów, natomiast trzecie pracowało przed siedzibą dostawcy. Po analizie przeprowadzonej przez urząd bezpieczeństwa oba egzemplarze zostały usunięte z pilotażu, a ministerstwo zapowiedziało zakończenie współpracy z dostawcą.
Co ważne, słowackie służby ostrzegały nie tylko przed NERO R-ONE oferowanym przez Sodasus. Wśród wskazanych urządzeń znalazły się również radary Cordon rosyjskiej firmy Simicon oraz konstrukcje NEROline z Chorwacji. Sama zgodność oprogramowania z rosyjskim rozwiązaniem nie przesądza więc o tym, kto i w jakim celu przygotował konkretne urządzenia, ale pokazuje, jak poważne konsekwencje może mieć brak dokładnej kontroli nad pochodzeniem sprzętu oraz jego oprogramowaniem.