Podczas jazdy przez Polskę trudno nie zauważyć zielonych tablic z nazwami miejscowości. Stoją przy drogach krajowych, wojewódzkich i lokalnych, dlatego kierowcy mijają je niemal codziennie. Wiele osób automatycznie kojarzy taki znak z ograniczeniem prędkości do 50 km/h. Tymczasem sama nazwa miejscowości nie oznacza jeszcze początku obszaru zabudowanego. Przepisy wyraźnie rozdzielają oba oznaczenia, choć przez lata były one mocno ze sobą powiązane i właśnie stąd bierze się najwięcej pomyłek.
Jak podaje znakowo.pl, znak E-17a to klasyczna, zielona tablica z nazwą miejscowości zapisaną białymi literami, której głównym zadaniem jest poinformowanie kierowców o wjeździe do konkretnego miasta lub wsi. Tego typu oznaczenie ustawia się zazwyczaj przed pierwszymi zabudowaniami albo bezpośrednio w pobliżu granicy administracyjnej danego regionu. Wielkość tego elementu zależy oczywiście od długości nazwy, jednak przepisy bardzo precyzyjnie określają jej minimalne wymiary gabarytowe. Najważniejszym faktem, o którym zapomina wielu zmotoryzowanych, jest to, że sam symbol E-17a w żaden sposób nie modyfikuje dopuszczalnej prędkości. Prowadzący po minięciu tego punktu powinien kontynuować jazdę zgodnie z wcześniejszymi limitami, ponieważ zielone tło nie oznacza automatycznego zwolnienia do 50 km/h i nie wyznacza początku obszaru zabudowanego.
Podobny, prostokątny kształt obu tablic sprawia, że w oczach wielu podróżnych zlewają się one w jedno, choć ich rola jest zupełnie odmienna. Znak D-42, który faktycznie wyznacza obszar zabudowany, wyróżnia się białym tłem oraz czarnym zarysem miejskich budynków. Dopiero ten graficzny motyw nakłada na kierującego bezwzględny obowiązek dostosowania prędkości do 50 km/h, o ile inne tarcze stojące przy poboczu nie wskazują wyższych limitów. W sytuacji, gdy granica geodezyjna oraz początek gęstej zabudowy pokrywają się w jednym miejscu, oba te znaki montuje się na jednym słupku, umieszczając białą planszę bezpośrednio pod zieloną. Warto też pamiętać, że jeśli pod symbolem E-17a pojawi się okrągły znak ograniczenia prędkości B-33, to wskazany limit obowiązuje na terenie całej miejscowości i nie odwołuje go najbliższe skrzyżowanie.
Oficjalne opuszczenie granic danej miejscowości obwieszcza znak E-18a, który przedstawia przekreśloną grubą, czerwoną linią nazwę na zielonym tle. Najczęściej montuje się go na odwrocie tablicy wjazdowej, co pozwala optymalnie wykorzystać dostępną infrastrukturę drogową. Ten symbol jest niezwykle istotny, ponieważ dopiero za nim przestają obowiązywać restrykcje prędkościowe powiązane z obszarem danej wsi lub miasta. Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że E-18a nie jest tożsamy z końcem obszaru zabudowanego, za który odpowiada zupełnie inna, biała tablica z czerwonym przekreśleniem oznaczona jako D-43. W praktyce oznacza to, że można opuścić daną miejscowość, ale ze względu na ciągłość budynków wciąż znajdować się w strefie, która wymaga wolniejszej i bardziej ostrożnej jazdy.
Głównym źródłem współczesnych nieporozumień są regulacje prawne obowiązujące w Polsce przed 2006 rokiem. W tamtym okresie funkcjonował bowiem jednolity system, w którym tablica z nazwą miejscowości była jednocześnie automatycznym nakazem drastycznego zmniejszenia prędkości. Po gruntownej reformie przepisów oba te pojęcia całkowicie odseparowano, pozostawiając zielonym planszom funkcję wyłącznie topograficzną i informacyjną.