Unijni decydenci przyjęli założenia dotyczące utworzenia podkategorii pojazdów osobowych przeznaczonej specjalnie dla kompaktowych aut elektrycznych. Nowe przepisy określą, jakie cechy muszą mieć te samochody, a ich celem jest wsparcie produkcji niedużych, bardziej przystępnych cenowo modeli z napędem bateryjnym. Rozwiązanie ma też ułatwić wdrażanie zachęt fiskalnych i lokalnych ulg.
Nowa klasa M1E to techniczna podgrupa szerzej znanej kategorii M1, czyli standardowych samochodów osobowych, które mogą przewozić maksymalnie dziewięć osób wraz z kierowcą i których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony. W ramach podkategorii M1E producenci będą musieli oferować wyłącznie modele z napędem elektrycznym oraz takie, których całkowita długość nie wykracza poza 4,20 metra.
To kryterium sprawi, że samochody dopasowane do M1E będą wyraźnie krótsze i lżejsze niż typowe auta segmentów C i D, ale większe niż niektóre auta miejskie znane dotychczas w Europie. W praktyce do tej podgrupy pasują już teraz m.in. Renault 5 E-Tech Electric, Hyundai Inster, Fiat Grande Panda oraz BYD Dolphin Surf, a w nadchodzących latach także takie modele jak VW ID. Polo, Kia EV1 czy Renault Twingo E?Tech Electric mogą zostać zaklasyfikowane do M1E, pod warunkiem że ich długość nie przekroczy limitu.
Samochody nieznacznie dłuższe, jak Suzuki eVitara (ok. 4,275 m) albo Kia EV3 (4,3 m), nie zmieszczą się w tej klasie i zostaną wyłączone z dodatkowych korzyści. Podsumowując, do kategorii M1E należeć będą głównie auta z segmentu A i B.
Choć nowe unijne przepisy bywają potocznie określane mianem "europejskich kei?carów:, rzeczywiste różnice między tymi dwiema koncepcjami są istotne. Klasyczne japońskie kei?cary to bardzo małe auta miejskie, które w Kraju Kwitnącej Wiśni muszą spełniać ścisłe limity dotyczące długości (maksymalnie 3,40 m) i szerokości oraz pojemności silnika, co wiąże się z podatkowymi i ubezpieczeniowymi ulgami dla właścicieli.
W porównaniu z nimi europejska M1E dopuszcza pojazdy znacznie dłuższe, o długości do 4,20 m, ale ogranicza je wyłącznie do wariantów w pełni elektrycznych. Taka konstrukcja norm sprawia, że auta z M1E będą bardziej "normalnych" rozmiarów w porównaniu z japońskimi mikrosamochodami i będą musiały spełniać europejskie standardy bezpieczeństwa obowiązujące dla samochodów osobowych, a nie uproszczone wymogi znane z klasy kei w Japonii.
Projekt M1E nie powstał przypadkowo. Jego korzenie sięgają reakcji na rosnące zapotrzebowanie na bardziej dostępne cenowo elektryki oraz konieczność konkurowania z importerami małych EV spoza Europy.
Unia Europejska zamierza też ułatwić producentom planowanie inwestycji dzięki ujednoliceniu wymagań technicznych na co najmniej dziesięć lat, co oznacza stabilne reguły rynku i mniejsze ryzyko zmian w trakcie cyklu rozwoju nowego modelu. Ponadto samochody spełniające warunki M1E, jeśli zostaną wyprodukowane w UE, mogą być objęte tzw. "superkredytami" emisyjnymi, czyli mechanizmem rozliczającym je korzystniej przy celach CO2 producentów.