14 marca 2024 r. w Polsce zaczęły obowiązywać przepisy pozwalające na konfiskowanie pojazdów pijanym kierowcom. Jak podsumować ich działanie przez półtora roku? O to policję zapytało radio RMF FM. I redakcja ujawnia dość ciekawe dane.
Policjanci do tej pory skonfiskowali 11,6 tys. pojazdów pijanym kierowcom. W 10 tys. przypadków decyzje sądów już zapadły. Część nie jest jednak prawomocna. Dużo ciekawiej prezentuje się jednak lista motoryzacyjnych rekordów. Bo najdroższym pojazdem, który zabezpieczyli funkcjonariusze, stał się Hyundai Tucson. SUV został wyceniony na 130 tys. zł.
"Rekordowa" kwota za specjalnie nie poraża. W danych policyjnych jest jednak więcej rodzynków. Bo funkcjonariuszom zdarzyło się odebrać pijanemu kierowcy m.in. ciągnik New Holland o wartości 100 tys. zł, Skodę Kodiaq wartą 80 tys. zł czy BMW serii 3 o wartości 70 tys. zł.
Samochody odbierane pijanym kierowcom to zazwyczaj tanie modele. Pojazdy wyceniane na kilka tysięcy złotych. Za takie kwoty są sprzedawane. Państwo robi zatem dobry biznes na nowych przepisach? W tym wymiarze z pewnością nie. Ale fakt ten nadal nie zamyka sprawy. Bo warto pamiętać o jeszcze jednej rzeczy. To nie jest tak, że po alkoholu prowadzą tylko biedni kierowcy. Tym bogatym też się to zdarza.
Czemu zatem na liście nie pojawił się model premium wart pół miliona? Zanim pojawią się jakieś teorie spiskowe, z których wybijać będą nierówności społeczne, zaznaczę, że powód tej sytuacji okazuje się prosty. Bo drogie auta na ogół kupuje się w leasingu. Policjanci nie mogą zatem zająć pojazdu. Sąd musi orzec nawiązkę o ich równowartości. Gdy model zostanie wyceniony np. na 300 tys. zł, taką kwotę musi oddać pijany.
Przy temacie nawiązki dochodzimy do sedna sprawy. Obecne przepisy są wadliwe. Wadliwe o tyle, że nie ma sensu zamieniać skarbówek w komisy. Lepiej byłoby orzekać każdemu pijanemu nawiązkę o wartości auta. Bo w ramach jej egzekwowania nadal taki samochodów dałoby się odebrać i zlicytować. Na poczet długu. Wisienką na torcie powinny się stać też przepisy, pozwalające na egzekwowanie takiej grzywny przez poborcę podatkowego np. do 60 proc. najniższej krajowej. Tak, aby kierowca nie mógł wywinąć się spod kary, zaniżając swoje miesięczne dochody i odbierając ich część "pod stołem".