To koniec Renault, jakie znamy? Rząd ma wobec koncernu inne plany, a pracownicy protestują

Renault symbolizuje francuską motoryzację - od miejskich Clio po luksusowe Talisman. Dziś pojawia się pytanie, czy marka, która od ponad wieku kojarzona jest z drogami i cywilną technologią, nie stanie się jednym z filarów europejskiego przemysłu zbrojeniowego. Związkowcom ten pomysł się jednak nie podoba.
Drony w polskiej armii - zdjęcie ilustracyjne
Fot. Kuba Atys / Agencja Wyborcza.pl

Francuski rząd rozważa wciągnięcie koncernu Renault do programu rozbudowy krajowego przemysłu obronnego. Według doniesień mediów, ministerstwo obrony ma naciskać na producenta aut, by ten uruchomił linie produkcyjne dronów wojskowych.

Francuski rząd wysłał do koncernu jasny sygnał: trzeba wspierać obronność. I trudno się dziwić – wojna w Ukrainie uświadomiła Europie, jak ograniczone są jej własne moce produkcyjne. Gdy Rosja uruchamia kolejne fabryki amunicji i dronów, Zachód nie może opierać się wyłącznie na kilku wyspecjalizowanych firmach zbrojeniowych. Potrzebny jest przemysł na skalę masową. A taką skalę mają właśnie producenci samochodów.

Zobacz wideo

Pracownicy Renault nie chcą zmian

Problem polega jednak na tym, że pracownicy Renault nie zapisali się do „armii przemysłowej". Związkowcy słusznie zwracają uwagę, że linie montażowe, na których do tej pory powstawały auta rodzinne, mogą zostać przestawione na produkcję broni. To już nie tylko zmiana technologiczna, lecz także moralna. Czy każdy z pracowników będzie gotów podpisać się pod takim kierunkiem?

Nie bez znaczenia jest też wielonarodowy skład załogi. Renault od dawna zatrudnia specjalistów z całej Europy, w tym także Rosjan. W sytuacji, gdy firma miałaby budować sprzęt wojskowy dla Ukrainy, niektórzy widzą w tym ryzyko nie tylko lojalności, ale i cyberataków. Zaufanie wewnątrz zespołu może stać się równie cennym zasobem co sama technologia.

Z perspektywy państwa sprawa wygląda prosto: liczy się szybkość i skala. Renault ma fabryki, ma logistykę, ma doświadczenie w produkcji na setki tysięcy sztuk. W teorii wystarczy zmienić produkt. Tyle że ludzie nie są maszynami – nie wystarczy przeprogramować ich sumienia.

Cała sytuacja pokazuje rosnące napięcie w Europie: czy gospodarka cywilna powinna zostać podporządkowana potrzebom wojny? Dla polityków to kusząca wizja mobilizacji, dla społeczeństwa – niepokojący sygnał, że granica między „cywilnym" a „wojskowym" coraz bardziej się zaciera.

Więcej o: