Hakan Samuelsson całe życie pracował w motoryzacji, a Jim Rowan, który go zastąpił w 2022 r., jest człowiekiem, który swoje kompetencje budował w branży IT (m.in. w firmach Blackberry i Dyson). Cztery lata temu taka zmiana warty miała sens, ale w praktyce okazało się inaczej. Elektryfikacja branży idzie znacznie wolniej, niż zakładali optymiści, a obietnice nowego prezesa o przejściu na prąd w całości już w 2030 roku stały się niemożliwe do spełnienia. W dodatku koncerny motoryzacyjne znalazły się w trudnej sytuacji pod względem geopolitycznym. Zwłaszcza Volvo, firma, która produkuje i sprzedaje swoje samochody jednocześnie w Europie, Chinach i Ameryce. Decyzja rady nadzorczej spółki AB Volvo notowanej na szwedzkiej giełdzie była radykalna. Na stanowisko prezesa z emerytury wrócił 74-letni Szwed i będzie nią rządził przynajmniej przez dwa lata. Jak się zmieni przez ten czas Volvo? Zapytaliśmy o to Hakana Samuelssona podczas premiery nowego modelu: Volvo EX60.
Hakan Samuelsson, Volvo: To dobre pytanie. Nie jestem od udzielania porad inwestorom, ale ja zakładam, że inwestuje się w biznes, w którego przyszłość się wierzy. Myślę, że inwestorzy powinni zastanowić się, czy dana firma motoryzacyjna ma pomysł przejścia w kierunku elektryfikacji oferty, bo ta transformacja na pewno się odbędzie. Jeśli chcesz być firmą z perspektywą na przyszłość, musisz mieć dobrą strategię w tym obszarze.
Naszym zadaniem jest pokazanie inwestorom, co planujemy zrobić. Jesteśmy w tym bardzo transparentni. Uważamy, że przyszłość Volvo leży w elektryczności. Niedługo do klientów trafi całkowicie nowe Volvo – model EX60, który wyznacza wyższy standard w obszarze elektromobilności. Osiągnęliśmy to dzięki technologii, która całkowicie zmienia zasady gry. Przykład? Jeśli samochód jest na prąd, dlaczego nie umieścić w nim akumulatorów bezpośrednio, tak jak zrobili to projektanci smartfonów? Zaprojektowaliśmy nasz samochód w ten sam sposób i osiągnęliśmy lepszą i lżejszą konstrukcję oraz niższy koszt produkcji, co oczywiście przekłada się na atrakcyjniejszą cenę dla klienta.
Podobne korzyści zapewnia technika megaodlewów elementów nadwozia samonośnego, którą wprowadziliśmy przy tym modelu. To ogromna oszczędność, technika, która pozwala zastąpić setki metalowych części pojedynczymi elementami. Przyjrzyjmy się też cyfrowemu kręgosłupowi samochodu. Zamiast 150 różnych komputerów, które kupujesz od różnych dostawców, lepiej zaprojektować jedną centralną jednostkę. My nazwaliśmy swoją komputerem HuginCore.
To są właśnie przykłady potwierdzające, że nasze plany przejścia na napęd elektryczny są poważne. Dla klientów, którzy jeszcze nie są gotowi na samochód w pełni elektryczny mamy i będziemy mieć hybrydy typu plug-in. Zakładaliśmy zakończenie ich produkcji do 2030 roku. Teraz mówimy: OK, nie musimy podawać konkretnej daty. Na pewno już w 2030 roku będziemy mieli w ofercie samochody elektryczne dla każdego. A jeśli niektórzy nadal będą chcieli kupować hybrydy typu plug-in, będziemy gotowi z odpowiednią ofertą. Możemy kontynuować ich produkcję jeszcze przez kilka lat, dopóki będą potrzebne.
Nie. Myślę, że to była dobra rzecz, ponieważ rozwiewała wątpliwości, pokazywała jasną ścieżkę. Elektryfikacja to nie jest coś, co robimy, aby być przygotowanym na zakazy, regulacje. To jest nasza droga rozwoju, w którą mocno wierzymy i opieramy na danych. Ten segment był bowiem najszybciej rosnącym w Europie, Chinach i innych głównych rynkach w 2025 roku.
Natomiast nie bylibyśmy teraz w tym samym miejscu, gdybyśmy nie złożyli tak jednoznacznej deklaracji, a zamiast tego próbowali robić jedno i drugie. Daliśmy jasny sygnał, bo wiemy, że jest to najrozsądniejsza droga. Gdybyśmy mieli jakieś rozwiązanie zapasowe, to nie byłaby strategia. Jej zrealizowanie jest tylko kwestią czasu. Ogłoszenie chęci zakończenia produkcji silników spalinowych było dobrym przyrzeczeniem, nawet jeśli jego realizacja potrwa trochę dłużej, niż zakładaliśmy.
Ostatecznym ograniczeniem jest przyczepność gumy opon do asfaltu. Rozwijanie mocy, która ją przekracza, nie ma sensu i myślę, że właśnie zbliżamy się do tej granicy. Poza tym samochody elektryczne nie są takie szybkie jak dawniej w kontekście prędkości maksymalnej. Mają dobre przyspieszenie, które zapewnia poczucie zwinności, ale nie rozpędzają się do wysokich prędkości. I to jest naprawdę dobra rzecz. Nie sprzedajemy rakiet, którymi da się jeździć z prędkościami 250 km/h czy 300 km/h. We wszystkich modelach Volvo od dłuższego czasu prędkość maksymalna jest ograniczona do 180 km/h i to się nie zmieni. W przypadku przyspieszenia również osiągnęliśmy granicę rozsądku. Nie ma sensu schodzić z nim do dwóch sekund do setki. Wystarczy, jeśli jest to pięć czy sześć sekund od 0 do 100 km/h. To i tak jest niezwykle szybkie przyspieszenie. W samochodach elektrycznych osiągnięcie go jest znacznie łatwiejsze niż w tradycyjnych, więc wszystkich kusi, żeby to zrobić.
Volvo z pewnością jest w grupie wyznaczającej standard w obszarze technologii. Nie mam natomiast pewności jak inne marki. Uważam, że nie należy lekceważyć europejskiego przemysłu motoryzacyjnego. Zapewne wszyscy prowadzą intensywne prace rozwojowe. Oczywiście to wciąż bardzo silna branża, ale jeśli chce utrzymać to znaczenie, musi się zmobilizować i starać działać szybciej. Nie ma innego sposobu. Bieganie do Brukseli i proszenie o pomoc nie zadziała.
Demokracja ma wiele zalet jako system polityczny. To na pewno. Firmy jednak powinny działać zwinnie, a decyzje, oczywiście przemyślane, muszą być podejmowane szybko. Tak działamy w Volvo, dlatego możemy sprawnie reagować na to, jak się zmienia rynek.
Rozmowa została przeprowadzona w trakcie międzynarodowej premiery Volvo EX60 w Sztokholmie, na którą zostaliśmy zaproszeni przez Volvo Auto Polska Sp. z o.o. Zgodnie z obowiązkiem określonym w prawie prasowym rozmowa przeszła proces autoryzacji.
***
Hakan Samuelsson, dyrektor generalny i prezes Volvo Cars za kilka dni skończy 75 lat. Po uzyskaniu dyplomu inżyniera na sztokholmskiej politechnice (Royal Institute of Technology) związał się na całe życie z branżą motoryzacyjną. W 1977 roku rozpoczął pracę w Scanii i spędził tam czas aż do końca wieku, wspinając się po szczeblach kariery. W 2000 roku został prezesem zarządu MAN Nutzfahrzeuge AG. W latach 2010-2022 był członkiem rady nadzorczej, prezesem i dyrektorem generalnym Volvo Cars. Następnie udał się na zasłużoną emeryturę. W międzyczasie kierował też oddziałami Polestara i Lynk & Co. W kwietniu 2025 roku wrócił do Volvo na przynajmniej dwa lata, aby wyprowadzić firmę na prostą, omijając wszystkie rafy, którymi najeżona jest branża motoryzacyjna.