Gdy powiedziałem koledze o zamiarze napisania artykułu o Daihatsu, zrobił maślane oczy i zaczął mi opowiadać o swoim życiu. Co powiedział? "W rodzinie mieliśmy dawno, dawno temu Charade z 1-litrowym dieslem, kupione za dolary. Najbardziej w pamięć zapadły mi wibracje silnika, miękkie fotele, zegarek na desce rozdzielczej i... kilka miesięcy szukania części, gdy ją wujek rozbił". W tym momencie mu przerwałem, bo słuchanie o zdobywaniu części do zagranicznego auta w gospodarce centralnie planowanej jakoś mnie nie interesowało. Zacząłem się natomiast zastanawiać, na czym może polegać urok Daihatsu.
Owszem, pamiętam, że Charade było swego czasu niemalże kultowe, szczególnie z tym swoim oryginalnym tylnym błotnikiem (trzecia generacja), ale żeby mieć aż tak gorące uczucia do tej marki? W jej historii nie wydarzyło się nic szczególnego. Daihatsu powstało już w 1907 roku, ale samochody produkuje dopiero od 50 lat. Obecnie firma należy w większości do Toyoty. Czym zasłynęła?
Po pierwsze - minimalizmem. Wszystko, co małe, jest urocze (pieski, kotki, małe dzieci), a Daihatsu zawsze było małe, więc i urocze. Rzadko kiedy modele tej marki miały więcej niż 4 m długości (wyjątek to Altis, zdaihatsowana wersja Toyoty Camry), a największy silnik w modelach tej marki ma wręcz oszałamiającą pojemność 1,5 l. Teraz, gdy wszyscy stają się coraz mniejsi (downsizing wizualny), projektują coraz mniejsze silniki (downsizing techniczny) i starają się obniżyć zużycie paliwa, małe, lekkie, proste i na swój sposób urocze maluchy Daihatsu mogłyby zawojować świat. Niestety, stale umacniający się jen sprawia, że import aut tej marki z Japonii jest za drogi. Ba, jest aż nieopłacalny, więc pod koniec stycznia 2013 roku Daihatsu wycofa się z Europy (sprzedawane jest m.in. w Niemczech i Wielkiej Brytanii). Szkoda.
Po drugie - niewielkimi, ekonomicznymi trzycylindrowymi silnikami. Stosowany obecnie w wielu modelach Daihatsu, Toyoty, Subaru i Perodui silnik 1,0 l jest i utytułowany (wielokrotnie wygrywał plebiscyty na najlepsze silniki w swojej klasie), i bardzo lekki (przy wadze 69 kg daje z siebie 68 KM). I nagle dwucylindrowy silnik w Fiacie 500 nie wydaje się już tak rewelacyjny.
Po trzecie - poczuciem humoru i dystansem do siebie. Trzeba mieć te cechy, by wypuszczać na rynek takie auta jak Daihatsu. Weźmy na przykład takie Charade GTti - 101 KM w 810-kilogramowym aucie sprawiały, że była to istna rakieta. 8,2 s do setki i maksymalnie 185 km/h to nawet i teraz niezłe osiągi dla aut miejskich. Inny szalony model to YRV Turbo 130 (1,3 l turbo 127 KM, swego czasu najmocniejszy silnik 1,3 na rynku). Oprócz silnika miał naklejki na nadwoziu, spore koła i oryginalne detale (m.in. wielkie reflektory przeciwmgielne niczym z auta rajdowego czy nierówną linię szyb bocznych) - istne szaleństwo!
Po czwarte - dziwnymi nazwami. Model Rocky (na cześć Sylwestra Stallone'a?), Xenia (wychwalający wdzięki wojowniczej księżniczki?), Charmant (po francusku czarujący?) oraz Naked (nie miał nic do ukrycia?) to przysłowiowy pikuś w porównaniu z Rugged Field Sports Resin Top (rugged to po angielsku nierówny, field - pole, sports - sportowy, resin - żywica, a top to wierzchołek) czy Pantryboy Supreme (pantry to po angielsku spiżarnia, boy - chłopak, a supreme - znakomity). Nie podejmuję się znalezienia sensu w tych nazwach. A jak teraz wygląda oferta Daihatsu?
Podstawowy model to Charade (na wybranych rynkach Cuore). Jest to najoszczędniejszy model Daihatsu (średnie spalanie 4,4 l) i bardzo, ale to bardzo zwinny - średnica zawracania to ledwie 8,4 m.
Copen to z kolei najmniejsze coupé-cabrio świata (3,4 m długości, dwa miejsca, metalowy dach) wyposażone w fajne dodatki (fotele Recaro, kierownica Momo) i dzierżące tytuł najszybszego produkowanego Daihatsu (0,6 l turbo, 87 KM, 9,5 s do setki, maks. 180 km/h). A do tego bardzo ładne. Owszem, wygląda niepoważnie, jak zabawka, ale model ten zdobył nagrodę w konkursie Red Dot Design nagradzającym najlepsze projekty przemysłowe.
Kolejny model - Materia - też ma charakterek. Jest niemoralnie kanciasty, przypomina nieco pojazd bojowy (w wersji z napędem 4x4 ma nawet do tego predyspozycje) i korzysta z technologii Sciona xB (swego czasu najbardziej niezawodnego auta w USA).
Najzwyklejszy natomiast jest model Sirion. To z jednej strony najpopularniejszy model tej marki, a z drugiej najwolniejszy w ofercie (podstawowa wersja 1,0 70 KM rozpędza się do setki w 13,9 s i maksymalnie do 160 km/h). A jego nazwa? Pochodzi od rzeki w krainie Beleriandu z powieści Tolkiena.
Jest jeszcze model Terios. To jedno z najwęższych auta na rynku (1695 mm, poprzednik - ledwie 1555 mm), a przy okazji jedna z najdzielniejszych terenówek. Ma centralną blokadę mechanizmu różnicowego, a to się rzadko zdarza w obecnych, udający terenówki crossverach.
Jak już mówimy o Daihatsu, musimy powiedzieć o Perodui. To drugi co do wielkości (po Protonie) producent samochodów z Malezji, który powstał w 1993 roku i skupia się na autach miejskich. Jednym z większych udziałowców Perodui jest Daihatsu (20% akcji), więc modele tej marki nie różnią się specjalnie od swoich dawców organów. Perodua Myvi i Alza to Sirion (a także Toyota Passo i Subaru Justy), a model Viva to Cuore. Do niedawna w ofercie był także model Nautica, czyli Terios. Jeśli bardzo chcecie mieć Peroduę, trzeba się wybrać do Wielkiej Brytanii lub na Maltę.
Filip Otto
Daihatsu Charade 1988 Daihatsu Charade 1988
Daihatsu YRV Turbo Daihatsu YRV Turbo
Daihatsu Charade Daihatsu Charade
Daihatsu Copen Daihatsu Copen
Daihatsu Materia Daihatsu Materia
Daihatsu Sirion Daihatsu Sirion
Daihatsu Terios Daihatsu Terios
Perodua Nippa - jeden z pierwszych modeli firmy Perodua Nippa - jeden z pierwszych modeli firmy