Fiat Cinquecento, zwany w skrócie CC, zdobył swego czasu ogromną popularność. Dlatego bez trudu można kupić używany egzemplarz w wybranej wersji silnikowej, wyposażeniowej a nawet kolorystycznej. Ale w tej ogromnej liczbie aut wcale nie jest łatwo znaleźć samochody o mało zużyte, a do tego dobrze utrzymane. CC zazwyczaj miały ciężki żywot, bo w polskich realiach musiały pełnić funkcje, do których nie były stworzone. Traktowano je często jak auta rodzinne, obciążając kompletem pasażerów, albo jako małe furgonetki, przydatne w prowadzeniu drobnej działalności gospodarczej. A przecież Fiat CC to typowy pojazd miejski - łatwy do prowadzenia i parkowania, zwrotny, ekonomiczny. Przewożenie osób na tylnej kanapie powinno być traktowane jako funkcja dodatkowa, i to na krótkich dystansach. Trzydrzwiowe nadwozie nie jest wzorem funkcjonalności, miejsca za pierwszym rzędem siedzeń nie ma zbyt wiele a bagażnik ma pojemność zaledwie 170 l. Za to z przodu można jechać naprawdę wygodnie. Podwozie zapewnia dobre własności jezdne i niezły komfort. Za wadę można uznać skromną gamę silników. Początkowo CC odziedziczył dwucylindrowca 0.7 z modelu 126p Bis, potem doczekał się jeszcze dwóch czterocylindrowców - 0.9 i 1.1. Największy i zarazem najmocniejszy silnik montowany był w najbardziej atrakcyjnej wersji Sporting, z obniżonym o 2 cm zawieszeniem i miłymi dla oka dodatkami (czerwone pasy bezpieczeństwa, skórzane pokrycie kierownicy i dźwigni zmiany biegów, obrotomierz, szersze opony). Fiat Cinquecento należy do aut o wysokim poziomie awaryjności, ale z reguły są to drobnostki. Łatwo je naprawić, nie brakuje części zamiennych i ich tańszych zamienników. Ze względu na prostotę konstrukcji obsługą CC może zająć się niemal każdy warsztat samochodowy. Tak mały i tani samochód wymaga oczywiście wyrzeczeń. Ale niskie koszty eksploatacji i atrakcyjna cena zakupu stanowić będą z pewnością dobrą rekompensatę.
1991, wiosna - rozpoczęcie produkcji, silniki 0.7 (31 KM) i 0.9 (41 KM)
1991, jesień - homologacja, oficjalna prezentacja modelu i rozpoczęcie sprzedaży w Polsce
1992, wiosna - rozpoczęcie sprzedaży poza Polską
1993, wiosna - zmniejszenie pojemności silnika 0.9 (z 903 do 899 cm3)
1993, jesień - niewielka modernizacja wnętrza (nowy zestaw wskaźników)
1994, jesień - premiera wersji Sporting z silnikiem 1.1 (54 KM)
1998, wiosna - zakończenie produkcji wersji 0.9 i 1.1
1998, jesień - zakończenie produkcji wersji 0.7
Cinquecento nie lubi brutalnej eksploatacji. Ostra jazda kończy się często awariami skrzyni biegów i szybkim zużyciem przegubów napędowych. Podczas jazdy próbnej warto sprawdzić, czy działają wszystkie przełożenia i czy nie słychać nieprzyjemnego trzeszczenia w okolicach kół podczas przyśpieszania w ciasnych zakrętach.
Elementy podwozia CC nie należą do trwałych. Trzeba liczyć się z szybkim zużyciem tulei wahaczy, gumowych elementów stabilizatora, amortyzatorów, łożysk kół jezdnych. Jazda próbna pozwoli wychwycić podejrzane stuki (wybicie wahaczy), trzaski lub terkotanie (uszkodzenie łożysk) oraz bujanie auta na nierównościach (brak tłumienia amortyzatorów).
Jeśli w CC nie działa jakiś elektryczny element, wcale nie musiał ulec awarii. Styki elektryczne są podatne na korozję i przestają przewodzić prąd. Zanim zdecydujemy o naprawie musimy sprawdzić sprawność zasilania. Słabym punktem instalacji elektrycznej jest wentylator chłodnicy. Nader często odmawia posłuszeństwa, choć jego zasilanie jest bez zarzutu. Podobnie bywa z silnikiem wycieraczki tylnej szyby.
Tabliczkę znamionową umieszczono pod pokrywą silnika, na wzmocnieniu przedniego pasa, przy prawym reflektorze. Numer identyfikacyjny VIN wybito na podłodze bagażnika, po stronie prawe, między nadkolem a wnęką koła zapasowego (widoczny po odsunięciu wykładziny).
Znaki 1-3 Światowy kod producenta (ZFA-Fiat, Włochy)
Znaki 4-10 Kod modelu (1700000-Cinquecento)
Znaki 11-17 Numer seryjny
Historia modelu
1991, wiosna - rozpoczęcie produkcji, silniki 0.7 (31 KM) i 0.9 (41 KM)1991, jesień - homologacja, oficjalna prezentacja modelu i rozpoczęcie sprzedaży w Polsce
1992, wiosna - rozpoczęcie sprzedaży poza Polską
1993, wiosna - zmniejszenie pojemności silnika 0.9 (z 903 do 899 cm3)
1993, jesień - niewielka modernizacja wnętrza (nowy zestaw wskaźników)
1994, jesień - premiera wersji Sporting z silnikiem 1.1 (54 KM)
1998, wiosna - zakończenie produkcji wersji 0.9 i 1.1
1998, jesień - zakończenie produkcji wersji 0.7
Awaryjność
Najnowsze raporty awaryjności nie obejmują Fiata Cinquecento. By sprawdzić jego niezawodność na tle innych aut trzeba sięgnąć do starszych zestawień
Raport TÜV 2006
Kategoria wiekowa 8-9 lat: 70 lokata na 78 aut w zestawieniu, 10-11 lat 42 pozycja na 59 aut.
Dla modelu Cinquecento trzykrotnie ogłaszano serwisowe akcje nawrotowe. Pierwszą przeprowadzono jesienią 1997 r. ze względu na możliwość uszkodzenia układu wspomagania hamulców. Kolejna akcja odbyła się na początku 1998 r. i dotyczyła wady kolumny kierowniczej. Ostatnia z akcji została ogłoszona jesienią 1999 r. ze względu na możliwość korozji zbiornika paliwa i wycieku benzyny w niektórych egzemplarzach Fiata Cinquecento.
Silnik
Najwięcej kłopotu sprawia silnik 0.7. Nie ma wtrysku paliwa, a zasilający go gaźnik często płata figle. Na dodatek trudno go precyzyjnie wyregulować. Podobnie jak w modelu 126p Bis często dochodzi do wypalenia uszczelki pod głowicą. Z kolei słabym punktem silnika 0.9 są psujące się kompensatory luzów zaworowych. Najnowocześniejszy, największy i najmocniejszy w gamie silnik 1.1 ma często kłopoty z czujnikiem położenia wału korbowego. Pracuje wówczas nierówno i trudno się uruchamia. Pasek rozrządu powinien wytrzymywać przebieg 100 tys. km, ale w praktyce sprawdza się jego stan po 50-60 tys. km, a wymienia najpóźniej po 80 tys. km. Spodziewać można się wycieków z silnika i skrzyni biegów, szybkiego wybicia poduszek w punktach mocowania silnika i przekładni, notorycznie psuje się silnik wentylatora chłodnicy.
Przeniesienie napędu
Cinquecento nie lubi brutalnej eksploatacji. Ostra jazda kończy się często awariami skrzyni biegów i szybkim zużyciem przegubów napędowych. Podczas jazdy próbnej warto sprawdzić, czy działają wszystkie przełożenia i czy nie słychać nieprzyjemnego trzeszczenia w okolicach kół podczas przyśpieszania w ciasnych zakrętach.
Zawieszenie
Elementy podwozia CC nie należą do trwałych. Trzeba liczyć się z szybkim zużyciem tulei wahaczy, gumowych elementów stabilizatora, amortyzatorów, łożysk kół jezdnych. Jazda próbna pozwoli wychwycić podejrzane stuki (wybicie wahaczy), trzaski lub terkotanie (uszkodzenie łożysk) oraz bujanie auta na nierównościach (brak tłumienia amortyzatorów).
Instalacja elektryczna
Jeśli w CC nie działa jakiś elektryczny element, wcale nie musiał ulec awarii. Styki elektryczne są podatne na korozję i przestają przewodzić prąd. Zanim zdecydujemy o naprawie musimy sprawdzić sprawność zasilania. Słabym punktem instalacji elektrycznej jest wentylator chłodnicy. Nader często odmawia posłuszeństwa, choć jego zasilanie jest bez zarzutu. Podobnie bywa z silnikiem wycieraczki tylnej szyby.
Znaki identyfikacyjne
Tabliczkę znamionową umieszczono pod pokrywą silnika, na wzmocnieniu przedniego pasa, przy prawym reflektorze. Numer identyfikacyjny VIN wybito na podłodze bagażnika, po stronie prawe, między nadkolem a wnęką koła zapasowego (widoczny po odsunięciu wykładziny).
VIN
Znaki 1-3 Światowy kod producenta (ZFA-Fiat, Włochy)Znaki 4-10 Kod modelu (1700000-Cinquecento)
Znaki 11-17 Numer seryjny
Internet
www.cento.of.pl
Fachowa i obszerna strona poświęcona Fiatowi Cinquecento, z historią modelu (włącznie z prototypami), poradami eksploatacyjnymi, danymi technicznymi, galerią i ciekawymi linkami.
Co wybrać?
Silnik 0.7 ma słabą dynamikę, jest przy tym głośny i najbardziej kłopotliwy w eksploatacji. Dlatego lepiej wybrać wersje 0.9 lub 1.1, mimo wyższej ceny. Dodatkowego wydatku nie ma co żałować, mocniejsze silniki znacznie lepiej sprawdzają się zarówno w mieście jak i na trasie, lepiej tolerują jazdę z większym obciążeniem, pracują o wiele przyjemniej. Wersja Sporting, lepiej przystosowana do dynamicznej jazdy, godna jest polecenia dla osób ze sportową żyłką. Za niewielkie pieniądze można kupić samochód, który daje sporą frajdę podczas jazdy i daje się łatwo modyfikować. Wyspecjalizowane warsztaty bez problemu podnoszą moc silnika 1.1 nawet do 120 KM.
Dariusz Dobosz
